Oprócz sprawdzenia składu chemicznego i właściwości mechanicznych, przeprowadza się kolejno badania hydrostatyczne, a także badania rozszerzalności cieplnej i spłaszczania. Ponadto istnieją określone wymagania dotyczące mikrostruktury, wielkości ziarna i warstwy odwęglonej gotowej rury stalowej.

Próba rozciągania:

1. Producent powinien przeprowadzić próbę rozciągania stali, z której wykonane są produkty. W przypadku rur spawanych elektrycznie, w zależności od wyboru producenta, próbę rozciągania można wykonać na blasze stalowej, z której wykonano rurę, lub bezpośrednio na rurze stalowej. Badanie przeprowadzone na produkcie może być również uznane za badanie produktu.

2. Próbówki należy wybierać losowo. W przypadku konieczności przeprowadzenia wielu testów, metoda pobierania próbek powinna zapewnić, że pobrane próbki będą reprezentować początek i koniec cyklu obróbki cieplnej (jeśli dotyczy) oraz oba końce probówki. W przypadku konieczności przeprowadzenia wielu testów, wzór należy pobrać z różnych probówek, z wyjątkiem sytuacji, gdy próbka z zagęszczonej probówki może zostać pobrana z obu końców probówki.

3. Próbkę rury bezszwowej można pobrać w dowolnym miejscu na obwodzie rury; próbkę rury spawanej należy pobrać pod kątem około 90° do spoiny lub według uznania producenta. Próbki pobiera się na około jednej czwartej szerokości taśmy.

4. Niezależnie od tego, czy przed, czy po eksperymencie okaże się, że przygotowanie próbki jest wadliwe lub brakuje materiałów nieistotnych dla celu eksperymentu, próbkę można wyrzucić i zastąpić inną próbką wykonaną z tej samej probówki.

5. Jeżeli badanie wytrzymałości na rozciąganie przeprowadzone dla danej partii wyrobów nie spełnia wymagań, producent może pobrać z tej samej partii jeszcze 3 rury do ponownej kontroli.

Jeżeli wszystkie ponowne testy próbek spełniają wymagania, partia probówek zostaje zakwalifikowana z wyjątkiem niekwalifikowanej probówki, z której pierwotnie pobrano próbkę.

Jeżeli początkowo pobrano więcej niż jedną próbkę lub jedna lub więcej próbek do ponownego badania nie spełnia określonych wymagań, producent może kontrolować partię probówek pojedynczo.

Odrzuconą partię produktów można podgrzać i przetworzyć jako nową partię.

Test spłaszczania:

1. Próbka badawcza musi być pierścieniem testowym lub odciętym końcem o długości nie mniejszej niż 63,5 mm (2-1 / 2 cala).

2. Próbki można ciąć przed obróbką cieplną, ale poddawać je takiej samej obróbce cieplnej, jak reprezentowana rura. W przypadku badania wsadowego należy podjąć działania w celu określenia relacji między próbką a rurą próbkującą. Każdy piec w każdej partii powinien zostać zgnieciony.

3. Próbkę należy spłaszczyć między dwiema równoległymi płytkami. W każdym zestawie próbek do spłaszczania, jedna spoina została spłaszczona pod kątem 90°, a druga pod kątem 0°. Próbkę należy spłaszczyć do momentu zetknięcia się ścianek rury. Zanim odległość między równoległymi płytkami zmniejszy się poniżej określonej wartości, w żadnej części wzoru nie powinny pojawić się pęknięcia ani przerwy. Podczas całego procesu spłaszczania nie powinny występować żadne wady strukturalne, niedotopione spoiny, rozwarstwienia, przepalenia ani wytłoczenia metalu.

4. Niezależnie od tego, czy przed, czy po eksperymencie okaże się, że przygotowanie próbki jest wadliwe lub brakuje materiałów nieistotnych dla celu eksperymentu, próbkę można wyrzucić i zastąpić inną próbką wykonaną z tej samej probówki.

5. Jeżeli którakolwiek próbka reprezentująca rurę nie spełnia określonych wymagań, producent może pobrać próbkę z tego samego końca rury do badań uzupełniających, aż do momentu spełnienia wymagań. Jednakże długość gotowej rury po pobraniu próbek nie może być mniejsza niż 80% pierwotnej długości. Jeżeli którakolwiek próbka rury reprezentująca partię produktów nie spełnia określonych wymagań, producent może pobrać dwie dodatkowe rury z partii produktów i wyciąć próbki do ponownego badania. Jeżeli wyniki tych ponownych badań spełniają wszystkie wymagania, partia rur zostaje zakwalifikowana, z wyjątkiem rury pierwotnie wybranej jako próbka. Jeżeli którakolwiek z ponownych próbek nie spełnia określonych wymagań, producent może pobrać próbki pozostałych rur z partii, jedna po drugiej. Na życzenie producenta, każda partia rur może zostać poddana ponownej obróbce cieplnej i ponownie przetestowana jako nowa partia rur.

Test udarności:

1. W przypadku probówek należy pobrać zestaw próbek z każdej partii (chyba że udokumentowane procedury spełniają wymogi regulacyjne). Jeśli zamówienie jest ustalone na A10 (SR16), eksperyment jest obowiązkowy.

2. W przypadku obudowy, z każdej partii należy pobrać 3 rury stalowe do badań. Probówki należy dobierać losowo, a metoda pobierania próbek musi zapewniać, że dostarczone próbki będą mogły reprezentować początek i koniec cyklu obróbki cieplnej oraz przedni i tylny koniec tulei podczas obróbki cieplnej.

3. Badanie udarności Charpy'ego z karbem V

4. Niezależnie od tego, czy przed, czy po eksperymencie, okaże się, że przygotowanie próbki jest wadliwe lub brakuje materiałów nieistotnych dla celu eksperymentu, próbkę można wyrzucić i zastąpić inną, wykonaną z tej samej probówki. Próbek nie należy uznawać za wadliwe tylko dlatego, że nie spełniają minimalnych wymagań dotyczących energii pochłanianej.

5. Jeżeli wynik dla więcej niż jednej próbki jest niższy od minimalnego zapotrzebowania na energię pochłoniętą lub wynik dla jednej próbki jest niższy niż 2/3 określonego minimalnego zapotrzebowania na energię pochłoniętą, należy pobrać trzy dodatkowe próbki z tego samego elementu i poddać je ponownemu badaniu. Energia uderzenia każdej ponownie badanej próbki musi być większa lub równa określonemu minimalnemu zapotrzebowaniu na energię pochłoniętą.

6. Jeśli wyniki danego eksperymentu nie spełniają wymagań, a warunki nowego eksperymentu nie są spełnione, pobiera się trzy dodatkowe próbki z każdej z trzech pozostałych partii. Jeśli wszystkie dodatkowe warunki spełniają wymagania, partia zostaje zakwalifikowana, z wyjątkiem tej, która początkowo nie przeszła testu. Jeśli więcej niż jedna dodatkowa próbka nie spełnia wymagań, producent może zdecydować się na skontrolowanie pozostałych partii pojedynczo lub na ponowne podgrzanie partii i skontrolowanie jej w nowej partii.

7. Jeśli więcej niż jeden z trzech początkowych elementów wymaganych do potwierdzenia kwalifikacji partii zostanie odrzucony, ponowna kontrola nie jest dozwolona w celu potwierdzenia kwalifikacji partii rur. Producent może zdecydować się na kontrolę pozostałych partii sztuka po sztuce lub podgrzać partię i sprawdzić ją w nowej partii.

Test hydrostatyczny:

1. Każda rura powinna zostać poddana próbie ciśnieniowej na całej długości po zagęszczeniu (jeśli dotyczy) i końcowej obróbce cieplnej (jeśli dotyczy), a następnie powinna osiągnąć określone ciśnienie hydrostatyczne bez przecieków. Czas utrzymywania ciśnienia próbnego wynosił mniej niż 5 sekund. W przypadku rur spawanych, spoiny rur należy sprawdzić pod kątem szczelności pod ciśnieniem próbnym. Jeżeli próba ciśnieniowa całej rury nie została przeprowadzona co najmniej wcześniej, przy ciśnieniu wymaganym dla ostatecznego stanu końcówki rury, zakład obróbki gwintów powinien przeprowadzić próbę hydrostatyczną (lub zlecić taką próbę) na całej długości rury.

2. Rury przeznaczone do obróbki cieplnej należy poddać próbie hydrostatycznej po końcowej obróbce cieplnej. Ciśnienie próbne wszystkich rur z końcami gwintowanymi powinno być co najmniej równe ciśnieniu próbnemu gwintów i złączek.

3. Po przetworzeniu na wymiar gotowej rury z płaskim końcem i wszelkich krótkich złącz poddanych obróbce cieplnej, należy wykonać próbę hydrostatyczną po płaskim końcu lub gwincie.